|
FORGIVEN
|
اومدی 45 کیلومتر دورتر از ما عزیزترینم . ان شاءالله که خیره. خوشحالم دوباره نفست می کشیم...
دلم خیلی برا حرف زدن باهات تنگ شده، دیشب عجب حال و هوای عجیبی داشت... دل هممون وصل بود.
بازم رفتی و من از همون دیروز غروب دلتنگ شدم... ۲ هفته دیگه مونده ، خوب بگذره ان شاءالله.
وسواس رو هم که بذارم کنار دیگه تا تو راه زیادی نیست. ممنون که بیدارم کردی.
خودمم خیلی ناراحت شدم، نمی دونم چرا اونطوری کنترلمُ از دست میدم ، دیگه عذرخواهی ام بی رنگ شده برام.
ممنون. عالی شروع شد... فقط یه مشکل هست... بازم دیر میشه با اینکه فراموش نمی کنم.
همه چیز عالی بود.ممنون... هرچند گاهی لرزیدم اما نذاشتی بیافتم. سال بعد رو هم در کنار همین بچه ها و خانواده خوب بنویس... تو بهترینی.
نگفتم راضیه. الان که زنگ زدی گفتی رسیدی قند تو دلم آب شد. استراحت کن تا من بیام.
دایی امروز اگه بشه میگم ... دارم از خوشی میمیرم!!! راضیه میدونم. پدر ، ما دوتا، شما دو تا ، احمد و سید جواد بودیم. خیلی خوشحالم!!!!
چون تو میفهمی پس ...
بدون شرح!
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
نوشته های پیشین
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آیدا
مینو
POWERED BY
BLOGFA.COM
BLOGFA.COM